Η νόσος Dupuytren είναι χρόνια πάθηση της παλαμιαίας απονεύρωσης, του ινώδους ιστού που βρίσκεται κάτω από το δέρμα της παλάμης. Με την πάροδο του χρόνου, ο ιστός παχαίνει, δημιουργεί όζους και στη συνέχεια χορδές που τραβούν ένα ή περισσότερα δάκτυλα προς την παλάμη. Η νόσος Dupuytren δεν είναι συνήθως επικίνδυνη, όμως μπορεί να περιορίσει σημαντικά τη λειτουργικότητα του χεριού, ειδικά όταν ο ασθενής δυσκολεύεται να ανοίξει τα δάκτυλα, να πιάσει αντικείμενα ή να ακουμπήσει την παλάμη επίπεδα στο τραπέζι. Η σωστή αξιολόγηση από ορθοπαιδικό άκρας χειρός είναι σημαντική, γιατί η αντιμετώπιση εξαρτάται από το στάδιο, την ταχύτητα εξέλιξης και τις ανάγκες του ασθενούς.
Στη νόσο Dupuytren, η παλαμιαία απονεύρωση εμφανίζει προοδευτική πάχυνση. Αρχικά μπορεί να εμφανιστεί ένα μικρό, σκληρό οζίδιο στην παλάμη, συνήθως χωρίς έντονο πόνο. Σε επόμενα στάδια δημιουργούνται χορδές κάτω από το δέρμα, οι οποίες περιορίζουν την έκταση των δακτύλων. Πιο συχνά επηρεάζονται ο παράμεσος και το μικρό δάκτυλο. Η πάθηση εξελίσσεται συχνά αργά, σε βάθος ετών, και σε αρκετούς ασθενείς παραμένει ήπια χωρίς άμεση θεραπεία. Όταν όμως η σύσπαση προχωρήσει, η νόσος Dupuytren μπορεί να περιορίσει την καθημερινή χρήση του χεριού.
Τα βασικά συμπτώματα είναι σκληρά οζίδια στην παλάμη, πάχυνση του δέρματος, αίσθημα τραβήγματος και σταδιακή κάμψη ενός ή περισσότερων δακτύλων προς την παλάμη. Ο ασθενής μπορεί να παρατηρήσει ότι δεν τεντώνει πλήρως το δάκτυλο ή ότι η παλάμη δεν ακουμπά επίπεδα σε μια επιφάνεια. Σε αρχικά στάδια η νόσος Dupuytren προκαλεί μόνο ήπια ενόχληση. Σε πιο προχωρημένα στάδια, η δυσκαμψία δυσκολεύει χειραψίες, εργασία με εργαλεία, οδήγηση, πληκτρολόγηση ή απλές κινήσεις όπως το πλύσιμο του προσώπου.
Η ιατρική αξιολόγηση είναι απαραίτητη όταν υπάρχει σύσπαση δακτύλου, περιορισμός της έκτασης ή δυσκολία στην καθημερινή χρήση του χεριού. Ένα πρακτικό σημείο είναι το “tabletop test”: αν ο ασθενής δεν μπορεί να ακουμπήσει την παλάμη και τα δάκτυλα επίπεδα σε τραπέζι, τότε η νόσος Dupuytren πιθανόν έχει λειτουργική σημασία. Η επίσκεψη στον ορθοπαιδικό δεν σημαίνει απαραίτητα άμεση επέμβαση. Βοηθά να καταγραφεί ο βαθμός σύσπασης, να εκτιμηθεί η πορεία και να αποφασιστεί αν χρειάζεται παρακολούθηση ή θεραπεία.
Η διάγνωση της νόσου Dupuytren γίνεται κυρίως με κλινική εξέταση. Ο γιατρός ελέγχει την παλάμη, ψηλαφά τους όζους και τις χορδές, μετρά τον βαθμό κάμψης των δακτύλων και αξιολογεί τη λειτουργία του χεριού. Συνήθως δεν απαιτούνται σύνθετες απεικονιστικές εξετάσεις, εκτός αν πρέπει να αποκλειστούν άλλα προβλήματα. Ο εξατομικευμένος σχεδιασμός έχει μεγάλη σημασία, γιατί λαμβάνονται υπόψη η ηλικία, το επάγγελμα, το κυρίαρχο χέρι, η ταχύτητα εξέλιξης και το ιστορικό υποτροπής. Στόχος δεν είναι μόνο να ισιώσει το δάκτυλο, αλλά να βελτιωθεί η χρήση του χεριού με ασφαλή και προβλέψιμο τρόπο.
Σε ήπια στάδια, όταν δεν υπάρχει σημαντική σύσπαση, η νόσος Dupuytren μπορεί να παρακολουθείται χωρίς άμεση επεμβατική θεραπεία. Ο ασθενής ενημερώνεται για την πορεία της πάθησης, παρατηρεί αλλαγές στην έκταση των δακτύλων και επανεξετάζεται ανάλογα με την εξέλιξη. Η φυσικοθεραπεία ή οι νάρθηκες δεν εξαφανίζουν τη νόσο, αλλά σε επιλεγμένες περιπτώσεις μπορεί να βοηθήσουν στη λειτουργικότητα, ειδικά μετά από θεραπευτική παρέμβαση. Η θεραπεία στοχεύει κυρίως στη βελτίωση της λειτουργίας, όχι στην οριστική εξάλειψη της προδιάθεσης.
Όταν η σύσπαση επηρεάζει τη λειτουργικότητα, υπάρχουν διαφορετικές επεμβατικές επιλογές. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να εφαρμοστεί διαδερμική απονευροτομή με βελόνα, κατά την οποία η χορδή διακόπτεται μέσα από μικρές οπές στο δέρμα. Σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενζυμική έγχυση κολλαγενάσης, όπου είναι διαθέσιμη και ενδείκνυται. Για πιο προχωρημένες ή σύνθετες μορφές, η χειρουργική απονευρεκτομή επιτρέπει την αφαίρεση του παθολογικού ιστού και πιο ολοκληρωμένη διόρθωση της σύσπασης. Η επιλογή θεραπείας στη νόσο Dupuytren εξαρτάται από τη βαρύτητα, τη θέση της χορδής, την ποιότητα του δέρματος, προηγούμενες θεραπείες και την πιθανότητα υποτροπής.
Η χειρουργική αντιμετώπιση της νόσου Dupuytren εφαρμόζεται όταν η σύσπαση είναι σημαντική ή όταν οι λιγότερο επεμβατικές λύσεις δεν είναι κατάλληλες. Ο χειρουργός απελευθερώνει ή αφαιρεί τον παθολογικό ιστό, με στόχο τη βελτίωση της έκτασης των δακτύλων και της λειτουργίας του χεριού. Μετά την επέμβαση, η φροντίδα του τραύματος, η κινητοποίηση, η πιθανή χρήση νάρθηκα και η συνεργασία με θεραπευτή χεριού παίζουν σημαντικό ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Η αποκατάσταση μπορεί να χρειαστεί χρόνο, ιδιαίτερα σε προχωρημένες συσπάσεις ή σε επανεπεμβάσεις. Ο ασθενής πρέπει να γνωρίζει ότι η διόρθωση μπορεί να είναι πολύ σημαντική, αλλά όχι πάντα πλήρης, ειδικά όταν η νόσος Dupuytren έχει προκαλέσει μακροχρόνια δυσκαμψία στις αρθρώσεις.
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία στην ενημέρωση του ασθενούς είναι η πιθανότητα υποτροπής. Η νόσος Dupuytren μπορεί να επανεμφανιστεί με την πάροδο του χρόνου, ακόμη και μετά από επιτυχημένη θεραπεία. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα αποτυχία της επέμβασης, αλλά αντανακλά τη χρόνια φύση της πάθησης. Η σωστή επιλογή θεραπείας, η τεχνική ακρίβεια και η συστηματική μετεγχειρητική παρακολούθηση βοηθούν στη βελτίωση του αποτελέσματος. Ο στόχος είναι ο ασθενής να έχει λιγότερο περιορισμό, καλύτερη λειτουργικότητα και σαφή εικόνα για το τι μπορεί ρεαλιστικά να περιμένει από τη θεραπεία.
Όχι. Σε ήπια στάδια μπορεί να χρειάζεται μόνο παρακολούθηση. Χειρουργική ή άλλη επεμβατική θεραπεία εξετάζεται όταν η σύσπαση επηρεάζει τη λειτουργία του χεριού.
Συνήθως δεν προκαλεί έντονο πόνο. Μπορεί όμως να υπάρχει ενόχληση, ευαισθησία στους όζους ή δυσκολία στις κινήσεις όταν η σύσπαση προχωρήσει.
Πιο συχνά επηρεάζονται ο παράμεσος και το μικρό δάκτυλο, αν και η νόσος Dupuytren μπορεί να εμφανιστεί και σε άλλα δάκτυλα ή και στα δύο χέρια.
Ναι. Η υποτροπή είναι πιθανή, επειδή η θεραπεία διορθώνει τη σύσπαση αλλά δεν αφαιρεί οριστικά την προδιάθεση της πάθησης.
Όταν δεν μπορείτε να τεντώσετε πλήρως ένα δάκτυλο, όταν η παλάμη δεν ακουμπά επίπεδα σε τραπέζι ή όταν η δυσκαμψία επηρεάζει την καθημερινότητά σας.
Monday - Friday ( 8am - 5pm )