Η οστεοαρθρίτιδα ισχίου είναι μια εκφυλιστική πάθηση της άρθρωσης, όπου ο αρθρικός χόνδρος φθείρεται σταδιακά και η κίνηση γίνεται πιο δύσκολη και επώδυνη. Δεν εμφανίζεται σε όλους με τον ίδιο τρόπο. Άλλοι ασθενείς αισθάνονται έναν βαθύ πόνο στη βουβωνική χώρα, άλλοι δυσκολεύονται να περπατήσουν μεγάλες αποστάσεις, ενώ αρκετοί παρατηρούν ότι δεν μπορούν εύκολα να φορέσουν παπούτσια, κάλτσες ή να μπουν στο αυτοκίνητο. Η οστεοαρθρίτιδα ισχίου δεν είναι απλώς “φθορά λόγω ηλικίας”. Είναι μια κατάσταση που επηρεάζει την κίνηση, την αυτονομία και τελικά την ποιότητα ζωής.
Στα αρχικά στάδια, η ενόχληση μπορεί να εμφανίζεται μετά από περπάτημα, σκάλες ή παρατεταμένη ορθοστασία. Με την πάροδο του χρόνου, ο πόνος μπορεί να γίνεται πιο συχνός, να υπάρχει δυσκαμψία το πρωί ή μετά από ακινησία και η βάδιση να αλλάζει. Μερικοί ασθενείς αρχίζουν να κουτσαίνουν χωρίς να το καταλαβαίνουν, επειδή προσπαθούν να αποφύγουν τον πόνο. Η οστεοαρθρίτιδα ισχίου μπορεί επίσης να δίνει πόνο στον μηρό ή στο γόνατο, κάτι που συχνά μπερδεύει τον ασθενή και καθυστερεί τη σωστή διάγνωση.
Η αξιολόγηση από τον χειρουργό ορθοπαιδικό Γάτο Κωνσταντίνο είναι σημαντική όταν η οστεοαρθρίτιδα ισχίου προκαλεί πόνο που επιμένει, όταν μειώνεται η απόσταση που μπορεί να περπατήσει ο ασθενής ή όταν οι καθημερινές κινήσεις γίνονται δύσκολες. Δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς να φτάσει στο σημείο να μην μπορεί να κινηθεί. Όσο νωρίτερα εκτιμηθεί σωστά η οστεοαρθρίτιδα ισχίου, τόσο καλύτερα μπορεί να οργανωθεί ένα πλάνο που θα καθυστερήσει την επιδείνωση, θα μειώσει τον πόνο και θα βοηθήσει τον ασθενή να διατηρήσει τη λειτουργικότητά του.
Πριν από την εφαρμογή, ο ορθοπαιδικός χειρουργός Γάτος Κωνσταντίνος αξιολογεί τη φύση του προβλήματος, τη διάρκεια των συμπτωμάτων, το επίπεδο δραστηριότητας, τις προηγούμενες θεραπείες και τις προσδοκίες του ασθενούς. Σε αρκετές περιπτώσεις χρειάζονται ακτινογραφίες, υπερηχογράφημα ή μαγνητική τομογραφία, ώστε να διαπιστωθεί αν πρόκειται για φλεγμονώδη ερεθισμό, εκφυλιστική αλλοίωση, ρήξη, αστάθεια ή μηχανικό πρόβλημα. Αυτή η αξιολόγηση είναι καθοριστική, γιατί η αυτόλογη θεραπεία με αιμοπετάλια έχει καλύτερη λογική όταν εντάσσεται σε οργανωμένο πλάνο θεραπείας και όχι όταν εφαρμόζεται μεμονωμένα χωρίς διάγνωση.
Η διάγνωση ξεκινά με προσεκτική λήψη ιστορικού και κλινική εξέταση. Ο ορθοπαιδικός αξιολογεί το εύρος κίνησης του ισχίου, τη βάδιση, το σημείο του πόνου και το πώς επηρεάζεται η καθημερινότητα. Οι ακτινογραφίες είναι συνήθως η βασική εξέταση, καθώς δείχνουν τη στένωση του μεσάρθριου διαστήματος, τα οστεόφυτα και τον βαθμό φθοράς της άρθρωσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστεί μαγνητική τομογραφία, κυρίως όταν τα συμπτώματα δεν συμφωνούν πλήρως με την ακτινολογική εικόνα ή όταν πρέπει να αποκλειστούν άλλες αιτίες πόνου.
Η θεραπεία δεν πρέπει να είναι ίδια για όλους. Ένας ασθενής με ήπια συμπτώματα και καλή κινητικότητα χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση από έναν ασθενή που πονάει καθημερινά, κουτσαίνει και έχει περιορισμένη κίνηση. Ο σχεδιασμός βασίζεται στην ηλικία, το βάρος, τη φυσική δραστηριότητα, τις συνυπάρχουσες παθήσεις, τις ακτινογραφίες και κυρίως στους στόχους του ασθενούς. Στην πράξη, η σωστή αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας ισχίου σημαίνει ότι πρώτα κατανοούμε το πρόβλημα και μετά επιλέγουμε την κατάλληλη λύση.
Στα πρώτα και μεσαία στάδια της οστεοαρθρίτιδας ισχίου, η συντηρητική θεραπεία μπορεί να βοηθήσει σημαντικά. Περιλαμβάνει απώλεια βάρους όταν χρειάζεται, προσαρμογή δραστηριοτήτων, φυσικοθεραπεία, ασκήσεις ενδυνάμωσης, ήπια αερόβια άσκηση και φαρμακευτική αγωγή για τον πόνο, πάντα σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού. Στόχος δεν είναι απλώς να “περάσει” προσωρινά ο πόνος, αλλά να προστατευτεί η άρθρωση, να βελτιωθεί η μυϊκή υποστήριξη και να διατηρηθεί η κίνηση όσο γίνεται καλύτερα.
Σε επιλεγμένες περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας ισχίου, οι ενδαρθρικές θεραπείες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως μέρος ενός ολοκληρωμένου πλάνου. Ανάλογα με την εικόνα του ασθενούς, μπορεί να συζητηθούν ενέσεις κορτικοστεροειδών, υαλουρονικού οξέος ή PRP. Αυτές οι επιλογές δεν “θεραπεύουν” οριστικά τη φθορά και δεν αντικαθιστούν τη σωστή διάγνωση. Μπορούν όμως, σε συγκεκριμένους ασθενείς, να βοηθήσουν στη μείωση των συμπτωμάτων και στη βελτίωση της λειτουργικότητας για ένα χρονικό διάστημα.
Όταν η οστεοαρθρίτιδα ισχίου είναι προχωρημένη και η συντηρητική θεραπεία δεν προσφέρει πλέον ουσιαστική ανακούφιση, τότε μπορεί να συζητηθεί η αρθροπλαστική ισχίου. Η απόφαση δεν βασίζεται μόνο στην ακτινογραφία, αλλά κυρίως στο πόσο έχει επηρεαστεί η ζωή του ασθενούς: πόνος στην καθημερινότητα, δυσκολία στη βάδιση, ανάγκη για συνεχόμενα παυσίπονα και περιορισμός δραστηριοτήτων. Η αρθροπλαστική είναι μια σύγχρονη χειρουργική λύση που στοχεύει στη μείωση του πόνου και στην αποκατάσταση της κίνησης, όταν υπάρχει σωστή ένδειξη.
Στην οστεοαρθρίτιδα ισχίου, η αποκατάσταση είναι σημαντική σε κάθε στάδιο, είτε ο ασθενής ακολουθεί συντηρητικό πρόγραμμα είτε έχει υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση. Η σωστή καθοδήγηση βοηθά στη βελτίωση της βάδισης, στην ενδυνάμωση των μυών γύρω από το ισχίο και στην ασφαλή επιστροφή στις καθημερινές δραστηριότητες. Ο στόχος δεν είναι μόνο να μειωθεί ο πόνος, αλλά να μπορεί ο ασθενής να κινείται με μεγαλύτερη σιγουριά, αυτονομία και καλύτερη ποιότητα ζωής.
Συνήθως εμφανίζεται πόνος στη βουβωνική χώρα, δυσκαμψία, δυσκολία στο περπάτημα ή ενόχληση όταν ο ασθενής σηκώνεται από καρέκλα ή μπαίνει στο αυτοκίνητο.
Ναι. Ο πόνος από το ισχίο μπορεί να αντανακλά στον μηρό ή στο γόνατο, γι’ αυτό χρειάζεται σωστή κλινική αξιολόγηση.
Όχι πάντα. Η οστεοαρθρίτιδα ισχίου σε πολλούς ασθενείς αντιμετωπίζεται αρχικά με συντηρητικά μέτρα, φυσικοθεραπεία, προσαρμογή δραστηριοτήτων ή ενδαρθρικές θεραπείες.
Συζητείται όταν ο πόνος είναι έντονος, η λειτουργικότητα έχει μειωθεί σημαντικά και οι συντηρητικές λύσεις δεν προσφέρουν πλέον ουσιαστική ανακούφιση.
Όχι απαραίτητα. Η επιστροφή γίνεται σταδιακά, με βάση την πάθηση, τις οδηγίες του ιατρού και το πρόγραμμα αποκατάστασης.
Monday - Friday ( 8am - 5pm )