Ο παγωμένος ώμος, γνωστός και ως συμφυτική θυλακίτιδα, είναι μια πάθηση κατά την οποία η άρθρωση του ώμου γίνεται σταδιακά επώδυνη και δύσκαμπτη. Ο αρθρικός θύλακος, δηλαδή ο ιστός που περιβάλλει την άρθρωση, παρουσιάζει φλεγμονή, πάχυνση και περιορισμό της ελαστικότητας, με αποτέλεσμα ο ασθενής να δυσκολεύεται να σηκώσει το χέρι, να ντυθεί, να κοιμηθεί ή να εκτελέσει απλές καθημερινές κινήσεις. Ο παγωμένος ώμος δεν είναι απλή ενόχληση ή μυϊκό πιάσιμο. Είναι μια πραγματική διαταραχή της κινητικότητας του ώμου που χρειάζεται σωστή διάγνωση, υπομονή και εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο.
Το βασικό σύμπτωμα είναι ο πόνος, συνήθως βαθύς και ενοχλητικός, που μπορεί να επιδεινώνεται τη νύχτα ή όταν ο ασθενής προσπαθεί να κινηθεί πέρα από ένα συγκεκριμένο όριο. Σταδιακά εμφανίζεται έντονη δυσκαμψία και περιορισμός τόσο της ενεργητικής όσο και της παθητικής κίνησης. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής δεν μπορεί να κινήσει το χέρι μόνος του, αλλά ούτε και ο γιατρός μπορεί εύκολα να το κινητοποιήσει κατά την εξέταση. Ο παγωμένος ώμος μπορεί να δυσκολέψει κινήσεις όπως το χτένισμα, το κούμπωμα του στηθόδεσμου, η τοποθέτηση αντικειμένων σε ψηλό ράφι ή η οδήγηση.
Σε αρκετές περιπτώσεις ο παγωμένος ώμος εμφανίζεται χωρίς σαφή αιτία. Άλλοτε μπορεί να σχετίζεται με προηγούμενο τραυματισμό, χειρουργείο, παρατεταμένη ακινητοποίηση ή άλλη πάθηση του ώμου. Συχνότερα παρατηρείται σε άτομα μέσης ηλικίας και μπορεί να εμφανιστεί πιο συχνά σε ασθενείς με σακχαρώδη διαβήτη ή θυρεοειδοπάθεια. Η αναγνώριση πιθανών παραγόντων κινδύνου είναι σημαντική, γιατί βοηθά τον ορθοπαιδικό να σχεδιάσει πιο σωστά την αντιμετώπιση και να ενημερώσει τον ασθενή για την πιθανή διάρκεια της αποκατάστασης.
Η πορεία της πάθησης συνήθως εξελίσσεται σε στάδια. Στην αρχική φάση, ο πόνος αυξάνεται και η κίνηση αρχίζει να περιορίζεται. Στη δεύτερη φάση, η δυσκαμψία κυριαρχεί και ο ασθενής αισθάνεται ότι ο ώμος έχει “μπλοκάρει”. Στην τρίτη φάση, η κινητικότητα βελτιώνεται σταδιακά, αλλά η αποκατάσταση μπορεί να είναι αργή. Ο παγωμένος ώμος μπορεί να χρειαστεί μήνες για να υποχωρήσει και σε ορισμένες περιπτώσεις η πλήρης βελτίωση απαιτεί μεγάλο χρονικό διάστημα. Γι’ αυτό έχει σημασία να ξεκινήσει έγκαιρα η σωστή θεραπευτική καθοδήγηση.
Η διάγνωση βασίζεται κυρίως στο ιστορικό και στην κλινική εξέταση. Ο ορθοπαιδικός χειρουργός Γάτος Κωνσταντίνος αξιολογεί τον πόνο, το εύρος κίνησης, τη μυϊκή ισχύ, τη λειτουργικότητα και το κατά πόσο ο περιορισμός αφορά όλες τις κατευθύνσεις του ώμου. Ο απεικονιστικός έλεγχος, όπως ακτινογραφία ή μαγνητική τομογραφία, μπορεί να ζητηθεί όταν χρειάζεται να αποκλειστούν άλλες παθήσεις, όπως αρθρίτιδα ώμου, ρήξη στροφικού πετάλου ή ασβεστοποιός τενοντίτιδα. Η σωστή διάγνωση είναι κρίσιμη, γιατί ο παγωμένος ώμος συχνά μοιάζει με άλλες παθήσεις, αλλά η θεραπευτική στρατηγική διαφέρει.
Η αντιμετώπιση δεν είναι ίδια για όλους. Ο γιατρός λαμβάνει υπόψη τη φάση της πάθησης, την ένταση του πόνου, τον βαθμό δυσκαμψίας, την ηλικία, το επάγγελμα, τις αθλητικές ανάγκες και τυχόν συνοδά νοσήματα. Στην επώδυνη φάση, η επιθετική κινητοποίηση μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα, ενώ σε μεταγενέστερο στάδιο η στοχευμένη αποκατάσταση είναι απαραίτητη για την επανάκτηση της κίνησης. Ο παγωμένος ώμος χρειάζεται ισορροπία ανάμεσα στον έλεγχο του πόνου και στη σταδιακή αποκατάσταση της λειτουργίας.
Η θεραπεία ξεκινά συνήθως συντηρητικά. Μπορεί να περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή για τον πόνο και τη φλεγμονή, καθοδηγούμενη φυσικοθεραπεία, ειδικές ασκήσεις διάτασης και οδηγίες για ασφαλή καθημερινή χρήση του άνω άκρου. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, η ενδαρθρική έγχυση κορτικοστεροειδούς μπορεί να βοηθήσει στη μείωση του πόνου και στη βελτίωση της κίνησης, ιδιαίτερα σε πρώιμη φάση. Άλλη επιλογή είναι η υδροδιάταση, όπου γίνεται έγχυση υγρού στην άρθρωση με στόχο τη διάταση του θυλάκου. Η επιλογή γίνεται εξατομικευμένα και πάντα μετά από ορθοπαιδική αξιολόγηση.
Οι περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται χωρίς χειρουργείο. Ωστόσο, όταν ο παγωμένος ώμος παραμένει έντονα δύσκαμπτος παρά τη σωστή συντηρητική θεραπεία, μπορεί να εξεταστούν πιο επεμβατικές λύσεις. Σε επιλεγμένους ασθενείς, η αρθροσκοπική λύση συμφύσεων και η απελευθέρωση του αρθρικού θυλάκου μπορούν να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της κινητικότητας. Η απόφαση για χειρουργική θεραπεία λαμβάνεται προσεκτικά, αφού αξιολογηθούν η διάρκεια των συμπτωμάτων, η λειτουργική επιβάρυνση και η ανταπόκριση στις προηγούμενες θεραπείες.
Η αποκατάσταση είναι βασικό κομμάτι της θεραπείας. Ο ασθενής χρειάζεται καθοδήγηση, συνέπεια και ρεαλιστικές προσδοκίες. Στόχος είναι να μειωθεί ο πόνος, να αυξηθεί σταδιακά το εύρος κίνησης και να επιστρέψει ο ώμος σε λειτουργικές κινήσεις χωρίς υπερβολική φόρτιση. Η φυσικοθεραπεία πρέπει να προσαρμόζεται στη φάση της πάθησης και στην ανοχή του ασθενούς. Με σωστή παρακολούθηση, ο παγωμένος ώμος μπορεί να βελτιωθεί ουσιαστικά, αν και η πορεία είναι συχνά αργή και απαιτεί υπομονή.
Είναι πάθηση του ώμου που προκαλεί πόνο και σημαντικό περιορισμό της κίνησης λόγω δυσκαμψίας του αρθρικού θυλάκου.
Η διάρκεια διαφέρει. Σε αρκετές περιπτώσεις η βελτίωση γίνεται σταδιακά μέσα σε μήνες, ενώ η πλήρης αποκατάσταση μπορεί να χρειαστεί περισσότερο χρόνο.
Συνήθως η φυσικοθεραπεία και οι ειδικές ασκήσεις είναι βασικό μέρος της αντιμετώπισης, αλλά πρέπει να προσαρμόζονται στη φάση και στον πόνο του ασθενούς.
Σε επιλεγμένες περιπτώσεις, η ενδαρθρική ένεση κορτικοστεροειδούς μπορεί να μειώσει τον πόνο και να βοηθήσει την κινητικότητα, ειδικά στα αρχικά στάδια.
Χειρουργική αντιμετώπιση εξετάζεται μόνο όταν υπάρχει επίμονη δυσκαμψία και σημαντικός λειτουργικός περιορισμός παρά τη σωστή συντηρητική θεραπεία.
Monday - Friday ( 8am - 5pm )